من گم شده ام!!!
شاید هنوز بتوانی بر صدایت مسلط باشی
فردا، پس فردا ، یک روز
ساعتی که دیگران زیر پرچم ها هوار میکشند
به سهم خودت هوار بکش
فقط مراقب باش لبه ی کلاهت را پایین باوری
پایین، خیلی پایین
تا نفهمند کجا را نگاه می کنی
گر چه بدانی که آنها که هوار میکشند
هیچ نمیبینند
خوب عجیب هم نیست وقتی که رهبری حرکت های اصلاحی با افراد باشد نه با عقاید گروهی این اتفاق باید هم رخ دهد وقتی رهبر به هر علتی گم میشود مردم هم ( واونهایی که خودشون را بالاتر از مردم میدانند) احساس میکنند حرکتی که میکنند توجیه ندارد پس به نقطه اول برمی گردند .
اما وقتی به خاطر ایده وعقیده حرکت ایجاد شود و ر هبر به خاطر پایبندی به عقیده رهبر شده باشد اگر رهبر از مسیر منحرف شود حذف میشود چون عقیده مهمتر از رهبر است واین عقیده است که رهبر را تعیین می کند نه رهبر عقیده را .
به هر حال این آرامش ادامه دارد تا اینکه دوباره کسی پیدا شود ( به هر علتی ) دا د زند تا عده ای بیدار شوند و وقتی که نفر اول بخوابد بقیه هم میخوابند .
..........................................
""در روزهای بارانی گلهای آفتابگردان احساس بلاتکلیفی می کنند""
پرویز شاپور
پس باید شکست باید این آینه را شکست یا من باید بشکنم یا آینه. وقتی که نمی توانم خود را بشکنم پس اید آینه را شکست حتی اگر دستان گناهکارم خونین باشد باز هم نمی گذارم آرامش این سقوط را بر هم زند...
کاش میشد سرم را یک هفته داخل گنجه ای بگذارم
در گنجه ای تاریک وتهی
با قفل درشتی بر دریچه اش
و به جای آن
بر شانه های خود چناری بکارم
و در سایه اش بیاسایم.
ادامه دارد..........
آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست....
هر کلمه که نوشته میشود برای بیان درد ( آگاهی ) است که نویسنده بوسیله آن میخواهد حس خود را به مخاطبش منتقل کند و از میان مخاطبان خود آشنایانی هر چند معدود بیابد . اما زمانی که میان صفحات ارزان قیمت کاغذ شیشه ای گشتی میزنی و در دنیای آزادی های مکتوب نویسندگان اینترنتی غرق میشوی اگر کمی دقت کنی متوجه سرطانی میشوی که نامش کلمات بدون درد ( آگاهی ) است و تنها برای این وجود یافته اند که نشانه ای برای بودن نویسنده خود باشند و فضایی را اشغال میکنند که شاید خود نویسنده هم ضرورت نوشتنش را نمی داند و با این استدلال مینویسد که من هستم پس حرف میزنم ( کلماتی که ارزش شکستن حرمت سکوت را ندارند ) این سرطان روز به روز بزرگتر میشود و جا را برای حرفهایی که باید گفته شوند تنگتر و تنگتر میکنند . صفحاتی که کلماتش ارزش بودن را دارند در میان یک کتابخانه بزرگ از بیهودگی ها گم و کمرنگ باقی می مانند مگر آنکه خوش شانس باشند و چشمی مشتاق آنها را از میان این آوار آلودگی بیابد و از غرق شدن در خاموشی رهایی یابد....
کوه ها از نخستین سنگ آغاز میشود
و انسان
از نخستین درد
نظریه مولانا درباره سیستم حکومت مطابق با ایدئولوژی اسلام بوده و حکومت را پاسخ گوی هر دو بعد مادی و معنوی انسان میداند . به عبارت دیگر حکومت در اسلام چنانکه ملتزم به تنظیم و اجرای حقوق حیات طبیعی انسانهاست همانطور به تنظیم و اجرای حقوق جان های تکامل جوی آدمیان نیز موظف می باشد. لذا کمنرین انحراف حاکم به پرستش مال و مقام که جنبه تربیت روح جامعه را مختل بسازد از شایستگی حاکمیت در جامعه اسلامی ساقط میگردد و ادامه حکومت چنین افرادی ، در صورت ناتوانی جامعه از داشتن حاکمانی شایسته ، ضرورتی نفرت انگیز برای حفظ حیات طبیعی مردم میباشد نه حکومت اسلامی .
نام میری و وزیری و شهی نیست الا مرگ و درد و جاندهی
بنده باش و بر زمین چون سهند چون جنازه که بر گردن نهند
جمله را حمال خود خواهد کفور بار مردم گشته چون اهل قبور
مقصود از بنده انسانی آزاد است که باری بر دوش مردم نباشد شاید تاکنون هیچکس این تشبیه کوبنده را درباره شاهان خودکامه نکرده باشد که میگوید: عناوین مزبور "میری و وزیری و شهی " درد ومرگ و جان کندن است و سواری بر دوش مردم . مانند تابوت مردگان . آنچه که ضرورت جامعه اقتضا می کند وجود زمامدار و مدیر جامعه است نه سلطنت مطلقه به اصطلاح سیاسی .
آنچه را که مولانا در سراسر مثنوی از آن دفاع کرده است حکومت انسان کامل بر انسانهاست که حتما باید دارای شرایط زیر باشد :
۱.از خواص الله ۲. هم دارای ملک دنیا باشد و هم ملک دین که جنبه ایدئولوژی تکامل بخش داشته باشد ۳.. کارش مستند باشد به الهام خداوندی ۴...پاک و منزه از شهوت و حرص و هوا ۵.. خوی خداوندی را دارا باشد ۶.. سلطنت او از ذاتنش باشد نه مستند به عوارض قدرت مانند مخزن و لشکر
۷. از خواص سلطنت رسمی بری و برکنار باشد ۸.. چنان ظلم را ریشه کن نماید که از هیچ کس ناله و آهی بر نیاید و یارب یارب مردم به آسمان نرود
منبع : مولوی و جهان بینی های شرق و غرب ( علامه محمد تقی جعفری )
گفتند برو! برو تو اکنون آزادی که در قفس بودن آزادانه تنفس کنی! و تا آن زمان که راهی برای خرج شدن بیابی محکوم به ماندن هستی. چشمش را که باز کرد خود را میان دنیایی تازه یافت غریب بود هیچ آشنایی نیافت او از سرزمینی آمده بود که رنگ بقا و ابدیت داشت اما این خانه تنگ را بوی زوال و فنا پر کرده
مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک
اما بدنش از جن خاک پست زمینی بود و میان خاکیان خود را غریبه نمی یافت و حس میکرد که به خانه ابدی خود بازگشته است پس در زمین به دنبال زندگی گشت و هر روز بیشتر و بیشتر به بودن عادت میکرد هر روز بازیچه جدیدی پیدا میکرد چند روزی او را سرگرم میکرد و بعد آن را به گوشه ای می انداخت و به سمت بازیچه ای تازه میرفت.....
نیمیم ز آب و گل ، نیمیم ز جان و دل
آشوب آغاز شد میان جان و تن ، آسمان و زمین ، بقا و فنا .... جنگی که میدان نبردش دل آواره ای بود یک طرف خود را اسیر غربت میدانست و میخواست راه وطنش را بیابد دیگری خود را در وطن میدید و عزم ماندن داشت تمام خاکیان با تن بودند و او را به ماندن دعوت میکردند و جان تنها با یک خاطره دور دست آواره را به سمت آسمان میکشاند خاطره ای که هر روز که میگذشت میان بازیچه های زمینی کمرنگ تر میشد .....
زمانی آمد که هیچ چیز بر روی زمین نمی توانست او را آرامش دهد و تز داغ خاطره ازلی را تسکین دهد سرگردان میان دیگر آوارگان می و چیزی نمی دید که درمانی برای درد کهنه اش باشد بی خبر بود که درمان را از فرط سادگی و نزدیکینمی یابد
5. یکی از مهمترین شرایط میزبانی المپیک و مسابقات جهانی فراهم کردن امنیت کامل برای شرکت کنندگان در المپیک می باشد
۶ . اگر برای مثال بمب گذاریهای لندن ۴۸ ساعت زودتر رخ میداد بطور قطع لندن میزبانی المپیک ۲۰۱۲ را از دست میداد و ضرر بزرگ اقتصادی به این کشور وارد میشد
۷. اما چرا تروریستها این کار را نکردند به نظر پینوکیو ۳ حالت میتوان برای این مسئله فرض کرد :
اول اینکه تروریستها به ورزش علاقه مند نیستند و خبر نداشتند که قرار است لندن میزبان المپیک شود و نمی دانستند که تونی بلر و دیوید بکهام برای چه مراسمی به آسیا سفر کرده اند
دوم اینکه از این مراسم با خبر بوده اند ولی نمی خواسته اند تندرو های پاریسی مسئول این انفجارها شناخته شوند و المپیک علت بمب گذاری ها باشد
سوم احتمالا دلشان برای لندنی ها سوخته و نخواسته اند ضرری به این بزرگی به این شهر وارد شود و خراب کردن چند مترو را برای لندنی ها کافی می دانستند.
ای خطه ایران مهین ، ای وطن من
ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من
دور از تو گل و لاله و سرو چمنم نیست
ای باد و گل و لاله و سرو و چمن من
دردا و دريغا که چنان گشتی بی برگ
کز بافته خويش نداری کفن من
امروز همی گویم با محنت بسیار
دردا دردا دردا و دریغا وطن من
با به بن بست رسیدن پرونده ایران در آژانس انرژی اتمی و ارجاع این پرونده به شورای امنیت سازمان ملل دو تهدید عمده در استفاده از انرژی اتمی وجود دارد :
۱. حمله نظامی آمریکا ۲.. قطع روابط اقتصادی وسیاسی اروپا با ایران
اگر قرار شود که استفاده یا عدم استفاده از انرژی اتمی به همه پرسی گذاشته شود ومردم تصمیم گیرنده باشند با توجه به تبلیغاتی که رسانه ها در ضرورت استفاده از نرژی اتمی کرده اند به طور قطع اکثریت مردم خواهان استفاده از انرژی اتمی هستند( این تبلیغات به حدی است که گویا بدون انرژی اتمی ایرانی نیز وجود نخواهد نداشت) اما اگر تمام مردم خواهان استفاده از انرژی اتمی باشند در نهایت این مسئولان نظام هستند که باید تصمیم بگیرند و عواقب تصمیم خود را بپذیرند. خطر اول که حمله نظامی آمریکا است را میتوان در چند جهت مختلف بررسی کرد.
سوالی که بسیار شنیده میشود دوگانگی سیاست آمریکا در مقابل فعالیتهای هسته ای کشورهای مختلف است مثلا چرا آمریکا در مقابل بمب اتمی کشورهایی چون هند و پاکستان و اسرائیل سکوت کرده و ایران را برای فعالیت هسته ای صلح طلبانه تحت فشار قرار داده است علت این امر قرار داشتن ایران در محور شرارت آمریکا و سابقه فعالیتهای ضد آمریکایی نظام می باشد. محور شرارت یعنی کشورهایی که بر خلاف جهت سیاست های آمریکا شنا میکنند و نکته جالبی که وجود دارد تمام کشورهایی که از نظر سیاسی مورد پسند آمریکا نیستند به نقض حقوق بشر نیز متهم میشوند مثل کره شمالی ، کوبا ،ایران، سوریه، لیبی سابق و ....
البته با توجه به اخطار اخیر آلمان و روسیه به آمریکا و موقعیت نیروهای آمریکایی در عراق و افغانستان حمله نظامی ( حداقل در کوتاه مدت) بعید به نظر میرسد.
اما حمله به عراق نشان داد که آمریکا این توانایی را دارد با بهانه هایی که وجود خارجی ندارند به کشوری مستقل حمله کند و برای آنها دموکراسی و آزادی به ارمغان بیاورد و بعد از گذشت چند سال از جنگ و کشته شدن هزاران نفر اگر مدارکی برای اثبات بهانه های حمله وجود نداشت با یک معذرت خواهی و اقرار به اشتباه همه چیز به پایان برسد
سوال: اگر ایران با قبول خواسته غرب از انرژی اتمی صرف نظر بکند و شکست را در این مسئله قبول کند چه تضمینی وجود دارد که یکسال بعد آمریکا ( مانند مورد عراق ) ایران را به تلاش برای دست یافتن به بمب اتم متهم نکند؟ بعد از این ادعا بازرسان آژانس وارد ایران میشوند و چیزی پیدا نمی کنند(مانند مورد عراق ) اما آمریکا راضی نمی شود ( مانند مورد عراق ) و به ایران حمله نکند؟
اگر قرار است آمریکا دیر یا زود به ایران حمله کند چرا باید قبل از حمله ایران تسلیم خواسته غرب شود و از حق خود بگذرد؟؟
اما تحریم سیاسی و اقتصادی اروپا قضاوت در مورد اینکه آیا فوائد قطعی اقتصادی و علمی استفاده از انرژی اتمی بیشتر است یا ضررهای احتمالی ناشی از تحریم باید اقتصاد دانها در این مورد تحقیق کنند و نظر کارشناسها در این مورد اهمیت دارد
مسئله انرژی اتمی از یک بحران اقتصادی و سیاسی به یک مسئله عقیدتی تبدیل شده است و دیگر کسی حاضر به عاقلانه فکر کردن در این مورد نمی باشد .
در پایان تنها یک سوال برای پینو کیو بی جواب باقی می ماند اگر مصدق مسئول پرونده هسته ای ایران بود چه تصمیمی می گرفت؟؟؟؟
پینوکیو قصد دارد که دو سوال مطرح شده را با سواد ناقص خود جواب دهد البته این جوابها تنها عقاید شخصی پینوکیو است و حتما خالی از اشکال نیست .
سوال اول : آیا ایران توانایی استفاده از انرژی اتمی را دارد؟؟
اگر به سابقه طرح های علمی و پژوهشی در ایران دقت کنیم متوجه میشویم که از نظر بازدهی و پیشرفت علمی پیشینه چندان درخشانی وجود ندارد و در بسیاری از مباحث علمیس از کشورهای پیشرفته جهان عقب تر هستیم ( البته باید به ساخت سلولهای بنیادی هم اشاره کرد) اگر انرژی اتمی را هم یکی از این طرح های شکست خورده علمی کاربردی بدانیم که در حال رکود است این سوال ایجاد میشود که چرا اروپا و آمریکا این همه به ناتوانی ایران در زمینه انرژی اتمی حساسیت نشان میدهند برای یک مسئله بی اهمیت صاذرات خود را به یکی از بهترین مشتریانشان از دست بدهند؟ یا از جانب دیگر آیا مسئولان کشور ایران حاضرند برای انرژی که توانایی استفاده از آن را ندارند خطراتی مانند تحریم اقتصادی غرب را بپذیرند .
اگر ایران توانایی ساخت بمب اتمی را دارد و به دانش ساخت آن دست یافته است وترس غرب هم از این توانایی ایران است پس ابلهانه است اگر فکر کنیم کشوری توانایی علمی واجرایی ساخت بمب اتم را دارد اما دانش استفاده صلح آمیز از این انرژی را بدست نیاورده است.
پس جواب سوال مشخص شد.به نظر نمی آید شکی در صرفه اقتصادی از انرژی اتمی وجود داشته باشد.
اما سوال بعدی که مطرح میشود این است که آیا انرژی اتمی از لحاظ سیاسی هم به صرفه است؟؟
ادامه دارد .....
